Druk offsetowy
Reprodukcja barwna – rastry i mora
Mieszając w procesie druku małe punkty obrazu rozseparowanego na trzy barwy podstawowe: niebieskozielony, purpurę i żółty (C,M,Y), poprzez nanoszenie w osobnych zespołach drukujących, uzyskujemy kolory wypadkowe i wrażenie wielobarwnego obrazu.
Programy graficzne przeliczają potrzebne ilości farby, w zależności od rodzaju podłoża, posługując się współczynnikami przyrostu (określanymi w procentach), typowymi dla najczęściej stosowanych rodzajów podłoży: gładkiego powlekanego papieru (coated), gładkiego niepowlekanego (uncoated) oraz porowatego papieru gazetowego (newspaper). Wartości te są zróżnicowane również w zależności od stosowanego standardu farb.
Ta technika druku czasem nazywana jest współczesną litografią, gdyż wywodzi się z techniki litografii, w której matrycą był specjalnie przygotowany kamień. Na niego nanoszono obraz ręcznie lub później fotograficznie.
Druk pośredni – „bębny”
Druk offsetowy jest stosunkowo tanią i szybką metodą uzyskania dużej ilości odbitek. Lekka aluminiowa matryca założona na bębnie drukującym przekazuje obraz na bęben pośredni pokryty gumą a ten z kolei przenosi obraz na papier.
Matryca jest przygotowana w ten sposób, że miejsca drukujące są oleofilne tzn. odpychające wodę a przyciągające tłustą farbę. Natomiast miejsca niedrukujące (hydrofilne) przyciągają wodne roztwory nawilżające. Odpowiednie chemiczne składniki farb offsetowych oraz dodatki do wody mają na celu zapobieżenie, niekorzystnemu dla druku, zjawisku emulgacji, czyli wzajemnego przenikania się się drobnych cząsteczek niemieszalnych substancji - farby i wody.
Forma drukowa – „blachy”
Offset wykorzystuje jako matrycę cienką blachę aluminiową, zmatowioną dla uzyskania większej powierzchni nośnej dla czynników: drukującego i nawilżającego. Następnie matryca zostaje pokryta emulsją światłoczułą.